روزی یک مرد روحانی با خداوند مکالمه ای داشت : "خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟ "، خداوند او را به سمت دو در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد ، مرد نگاهی به داخل انداخت ، درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش بود ، که آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد ، افرادی که دور میز نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند ، به نظر قحطی زده می آمدند ، آنها در دست خود قاشق هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر نمایند ، اما از آن جایی که این دسته ها از بازوهایشان بلند تر بود ، نمی توانستند....
دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند . مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد ، خداوند گفت : "تو جهنم را دیدی ، حال نوبت بهشت است" ، آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد ، آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود ، یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن و افراد دور میز ، آنها مانند اتاق قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند ، ولی به اندازه کافی قوی و چاق بوده ، می گفتند و می خندیدند،
مرد روحانی گفت :
"خداوندا نمی فهمم؟!" ، خداوند پاسخ داد : "ساده است ، فقط احتیاج به یک مهارت دارد ، می بینی؟ اینها یاد گرفته اند که به یکدیگر غذا بدهند ، در حالی که آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند.
یکدیگر را دوست داشته باشید ، به همنوع خود مهربانی نمایید ، همسایه خود را دوست بدارید ، زیرا که هیچ کس به تنهایی وارد بهشت خدا )ملکوت الهی(نخواهد شد .
مطالب تصادفی
- توسعه آزمایش محور - روشی نو در تولید و مهندسی نرم افزار
- معرفی سایت - استانداردها و تعرفه های حوزه نرم افزار
- تفاوت مدیران ایران و انگلیس
- برنامه نویسی تلویزیون - گامی به جلو در فراگیری خانه های هوشمند
- آزمون شگفت - بررسی میزان خشونت طلبی انسان
- کارتهای مرجع - خلاصه سازی و کدهای تقلب در دنیای برنامه نویسی
- تفاوت کشورهای فقیر و غنی
Subscribe to this comment's feed
واقـــــــــعــــــــــا به اين نتيجه رسيده ام كه هر چيزي رو تا امتحان نكنم به شيريني يا تلخي اون پي نمي برم ولي خدا رو شكر دو سال قاين تجربه خوبي بود براي چشيدن شيريني ها و تلخي هاي زندگي كه همه اونها به دست خودم بود و مسبب اونها كسي جز خودم نبود.
اين متني را هم كه نوشته بوديد قبلا تا حدودي حس كرده بودم ولي اكنون با گذشت زمان لمس مي كنم و واقعا با آن موافقم.
سربلند و پيروز باشيد.
التــــــماس دعــــــا